De Slembroucks gisteren nog in De Groene Waterman, vandaag in De Volkskrant

Donderdag 25 augustus: tijd voor een feestje!

Mijn debuutroman De Slembroucks werd voorgesteld in De Groene Waterman in Antwerpen. Was jij erbij? Bedankt om mee te vieren. Kon je er niet bij zijn? Hier krijg je een impressie. Ceremoniemeester was de immer stijlvolle Joris Vergeyle. Alstein leidde het boek gloedvol in en Johan-Lou Verwimp en meneer E verzorgden het “lancement” ofte de trailer. Dat deden ze met verve.

Hierbij een impressie, met dank aan Jörg Pyl.

DSC_0721DSC_0733DSC_0738DSC_0743DSC_0760DSC_0719

Zaterdag 27 augustus: recensie in De Volkskrant!

“Een roman van geringe omvang die niettemin groots is. Of zoals Gust aan zijn moeder schrijft: ‘In miniatuur ziet de wereld er zoveel mooier uit.'”

 

De Slembroucks zijn in aantocht!

9789028426665.img
Super spannend. Nog een paar nachtjes slapen en dan verschijnt hij: mijn allereerste roman, De Slembroucks.

Op donderdagavond 25 augustus wordt het boek voorgesteld in De Groene Waterman in Antwerpen. De uitnodiging vind je hier: Theunynck – uitnodiging

Wil je graag al een fragment lezen? Klik hier.

Of wil je mij liever aan het woord horen? Dan moet je even naar Boeken Toe luisteren. Na een dikke 5 minuten ben ik aan de beurt. Maar je moet blijven luisteren, want het is een knappe podcast (met een Joke Van Leeuwen in bloedvorm en nog veel meer moois)!

Ik kijk ernaar uit om je op 25 augustus in de kelder van de Groene Waterman terug te zien. Marc Van Alstein, Joris Vergeyle, Lou Verwimp, mijn uitgever en de mensen van De Groene Waterman staan samen met mij klaar om er een bruisend feestje van te maken.

Tot dan,

Peter

 

 

Nel verwacht je…

9789028426610.jpg“Elke vinger die hij in de klei drukte, was een ode aan mijn lichaam”

100 jaar geleden (11/07/1916) stierf de heerlijke schilder en beeldhouwer Rik Wouters, zielig in een ziekenhuiskamertje aan de Prinsengracht in Amsterdam. Aan zijn zijde zat Nel, zijn flamboyante vrouw, model en muze. Zij stierf mee, want toen hij zijn ogen sloot, bestond ze niet meer…

Lies Van Gasse en ik vertellen het ontroerende verhaal van Nel en Rik, uit het standpunt van Nel, een jonge, vrije vrouw aan het begin van de 20ste eeuw.

Wil je de lancering van deze beklijvende nieuwe beeldroman (graphic novel) meemaken? Dat kan op verschillende plaatsen, tijdstippen en manieren. We houden een feestelijke boekpresentatie in Gent op 26 mei 2016. We trekken ook door het land met een aangrijpende voorstelling waarin ik vertel en Lies live tekent op een groot scherm, zodat je midden in de actie belandt.

Agenda:

  • 22 mei, 11 uur • Zaventem (De Schrijnwerkerij) :
    avant-première van de voorstelling Nel. Een zot geweld. Zie Nel_in_Zaventem
  • 26 mei, 19:30 uur • Gent (KANTL):
    Feestelijke boekpresentatie van Nel. Een zot geweld, met Eric Rinckhout, Lies Van Gasse, Peter Theunynck en… een receptie. Zie Nel – Uitnodiging
  • 2 juni, 20:00 uur • Antwerpen (Boekhandel De Groene Waterman).
    Voorstelling Nel. Een zot geweld.
  • 8 juni, 20:00 uur • Kortrijk (Boekhandel Theoria).
    Voorstelling Nel. Een zot geweld
  • 8 september: 20:00 uur • Mechelen (Boekhandel De Zondvloed).
    Voorstelling Nel. Een zot geweld.
  • 22 september: 20:00 uur • Eeklo (Bibliotheek).
    Voorstelling Nel. Een zot geweld. (org. Davidsfonds & Gezinsbond)
  • 6 oktober: 20:00 uur • Melle (Bibliotheek).
    Voorstelling Nel. Een zot geweld (org. Gezinsbond)
  • 16 oktober: 14:00 uur • Mechelen (De Maan).
    Voorstelling Nel. Een zot geweld (ledendag Gezinsbond)
  • 15 januari 2017: 11:00 uur • Berchem (CC Berchem).
    Voorstelling Nel. Een zot geweld (org. Gezinsbond)

Meer over het boek:

Van de Woestijne biografie wordt e-book

9200000055578650.jpg

Goed nieuws voor wie van Karel van de Woestijne houdt

In 2010 verscheen mijn Karel van de Woestijne-biografie. Die werd door de kritiek gunstig ontvangen en werd ook genomineerd voor de AKO-literatuurprijs.

Sinds enige maanden was het boek uitverkocht. Dat was jammer, want regelmatig krijg ik  vragen van mensen die een exemplaar op de kop willen tikken.

Uitgeverij De Bezige Bij besliste om het boek op de markt te houden, door het als e-book ter beschikking te stellen. Goed nieuws dus voor wie in Van de Woestijne geïnteresseerd is.

“Bijzonder goed gedocumenteerd, maar ook zeer goed en evocatief geschreven”
                                                                                                                                           Wiel Kusters

Wiel Kusters, dichter en voormalig hoogleraar letterkunde aan de Universiteit van Maastricht, schreef onlangs nog het volgende over mijn Van de Woestijne-biografie:

“Ik wilde u graag laten weten hoezeer ik uw biografie van Karel van de Woestijne bewonder. Zij is niet alleen bijzonder goed gedocumenteerd, maar ook zeer goed en evocatief geschreven, mede dank zij de soms aangrijpende kracht van detaillering waar die te pas komt.

Uw boek is mij des te dierbaarder aangezien ik meen te mogen zeggen dat ook het werk van de dichter steeds verder groeit in mijn waardering en inzicht.

Ik ken uit de afgelopen vijf jaren geen betere biografie dan deze van uw hand, ook al vingen sommige werken in Nederland meer publiciteit.”                         

Wiel Kusters, 2 januari 2016

Een dag voor Leonard Cohen

f62beb1f09

Geen vrolijke lentedag, na wat er gisteren gebeurde.

Als ik mij niet goed voel, zet ik Cohen op. Hij streelt mijn ziel. Al lang was ik van plan om zijn machtige Hallelujah in het Nederlands te vertalen. Waarom nog langer wachten, dacht ik ?

Ik ben er meteen aan begonnen, gewoon in de hoop dat ik er iemand anders blij mee maak. Wat is de zin van ons bestaan? Misschien alleen maar dat we af en toe iemand anders gelukkig kunnen maken. Meer niet. Maar het is toch wat.

[David speelt voor Saul op de harp]

 

Ik hoorde van een geheim akkoord
Dat David speelde, God was bekoord
Maar ach, muziek dat kan jou toch niet boeien?
Het gaat aldus: drie vier vijf zes
Met hier een kruis en daar een bes
De sprakeloze vorst schreef Halleluja

Halleluja
Halleluja
Halleluja
Halleluja

Je geloof was sterk, maar soms ook zwak
Je zag haar baden op het dak
D’r schoonheid in het maanlicht liet je gloeien
Ze sloot je in de keuken op,
Sloopte je troon en schoor je kop,
En uit je mond trok zij een Halleluja

Halleluja
Halleluja
Halleluja
Halleluja

Je vraagt: wat deed je met die naam
Maar ik heb hem niet eens verstaan,
En bovendien dat zijn toch oude koeien
Er zit een gloed in ieder woord
Het maakt niet uit wat iemand hoort
Een heilig of een gebroken Halleluja

Halleluja
Halleluja
Halleluja
Halleluja

Ik maakte het voor jou niet waar
Ik voelde niets, ik tastte maar
Ik loog niet en ik wou het niet verknoeien.
En ook al liet ik chaos na
Straks kom ik voor mijn Heer te staan
Met op mijn lippen enkel Halleluja

Halleluja
Halleluja
Halleluja
Halleluja

Halleluja
Halleluja
Halleluja
Halleluja

Halleluja
Halleluja
Halleluja
Halleluja

© Leonard Cohen, vertaling Peter Theunynck

nieuwe Nederlandse vertaling Hallelujah Leonard Cohen
Cohen Halleluja Nederlandse vertaling

 

Poëzie leeft!

COVER GEDICHTEN.indd

In september verscheen bij het Davidsfonds  Een leven in gedichten, de bloemlezing die Ronny De Schuyter en ik samenstelden. We kregen allebei al schouderklopjes van enthousiaste lezers en van de dichters.

Het boek gaat blijkbaar ook vlot over de toonbank. Volgens cijfers van boek.be zou  dit het best verkochte poëzieboek van 2015 zijn. We legden bij de samenstelling de lat hoog en kozen alleen voor gedichten die we allebei echt sterk vonden. Fijn dat het publiek ons nu volgt. Een welgemeende dankjewel aan alle lezers en uiteraard ook aan de 99 dichters die ons de toelating gaven om hun gedichten te publiceren.

 

 

Käthe Kollwitz in Vlaanderen

62489_ca_object_representations_media_3953_web_detail

© Lukasweb.be

Op het Duits kerkhof van Vladslo staat een van de mooiste beeldengroepen die ik ken: Treurend Ouderpaar. Die groep is ontworpen door de Duitse tekenares, beeldhouwster en pacifiste Käthe Kollwitz.

Oorspronkelijk stonden de beelden op een piepklein Duits kerkhof ‘Friedhof Roggeveld’, tussen Zarren en Esen, waar Käthe Kollwitz’ zoon Peter werd begraven, toen hij na amper twee dagen strijd al sneuvelde (in de nacht van 22 op 23 oktober 1914).

Toen er in Vladslo een groot Duits kerkhof werd aangelegd verhuisden de beelden. Nog steeds treuren een vader en moeder in steen (Käthe en haar man) over hun zoon Peter en over alle andere jongens die in de oorlog stierven. De beeldengroep is een aangrijpende aanklacht tegen de oorlog en een luide schreeuw om vrede en vreedzame oplossingen. Kollwitz vond dat je nooit mensen kon opofferen voor grondgebied. De beeldengroep is razend actueel.

Ik schreef er een lang gedicht over. Je kunt het hieronder lezen. Wil je het graag downloaden? Onderaan vind je een link.

KÄTHE KOLLWITZ’ LAMENTO VOOR PETER

Hoe verschillend de jaren.
Het ene bladstil, een zomerdag haast.
Het andere kan zich niet luid genoeg haasten.
Er zijn er die vechten, er zijn er die paren.
Jij ontwaakte in het jaar van de wapens.
Het ploegde de held in je boven: geharnast
in taal. Het lied van de Hades hoorde je niet.

Ik wilde je winnen voor vrede.
Je haakte naar harde bevelen.
Ik liet je een moederhart voelen.
Je hoorde het vaderland roepen.
Ik schetste het lot van Achilles in Troje.
Je waande je Zeus daar bij de Cyclopen.

We omhelsden met loodzware armen.
Stopten een schaakbord in je bagage.
Stuurden van Goethe de Faust met je mee.
We bleven maar zwaaien. Men scheurde je lachend uit ons.
Jij hoorde ons niet. Alleen nog de stem van je keizer.
Wij hoorden jou niet. Alleen een geroffel vanbinnen.
Voor ons was het wachten een donkere kamer.

De zomer van 14 kneedde zijn doders uit olijke jongens.
Een goederentrein – spoorwegen weten wat mensen niet weten –
bracht je zingende infanterieregiment naar de plaats
waar ze trappelden om de velden van eer ter betreden.

Twee dagen volstonden voor jou om te sterven.
Twee dagen van hoog in de wolken tot onder de grond.
Kogels omkransten je hoofd. Je kleurde het roggeveld rood.

Mijn brief van 19 oktober keerde een paar dagen later
op zijn stappen terug. ‘Zurück – gefallen’: dat waren de woorden.
Een splinterbom in Berlijn. Een levensgroot gat diep in ons.

Uit mijn hoofd groeiden takken, mijn mond was een schildpad.
Mijn hart een land onder water. Er was niets
om de vloed te bedwingen. Ik kroop naar mijn hoogste etage.

Een pen. Soms bevat ze alles wat zich ooit wilde schrijven.
Soms zijn de lijnen er al. Ze wachten alleen op de hand die ze trekt.
Ze wachten op maagdelijk wit om haarfijn hun jawoord te geven.

Op mijn blad kwam verbogen de lijn van de vallende
vrouw. De moeder die hangt naar de kuil
die haar koude zoon heeft beslapen. Ver van haar bed.
Op mijn blad kwam horizontaal de taal van de zwijger,
de vader, de armen gekruist om alles wat borrelt en bruist
in dat brekende lijf binnen te houden.

Verdriet werd gezaagd uit het holst van de berg.
Verdriet werd verscheept in reusachtige brokken graniet.
Rhades hakte de vader uit zijn hardnekkige gietvorm.
Dietrich baarde de moeder uit haar versteende baarmoeder.

Toen ging ik op zoek naar mijn kind dat klei was geworden.
Je lag tussen Zarren en Esen. De ingang was maar een gat
in de haag. De graven waren maar heuvels dicht op elkaar,
bedekt met een mantel van rozen. Op een van de kruisen
vond ik de naam die jij ooit van ons had gekregen, Peter.

Daar bracht ik je vader en moeder, opgetrokken uit treuren.
Ze kunnen nu iedere dag naar je kijken. Ze zijn sterk genoeg
om verdriet van andere ouders op hun schouders te nemen.

Ik werd grijs voor mijn tijd. Mijn hart is geweven
uit littekenweefsel, mijn bloedende hand niet te stelpen.
Mijn bloed spreekt van moeder tot moeder: giet was
in het oor van uw kind, laat het niet uit sterven gaan
voor keizer en vaderland. Want wat is heilige grond
met zonen diep onder de zoden.

© Peter Theunynck

link:

Käthe Kollwitz1