Over gemoedsrust en verlangen…

© K. Ghyselinck
foto: © Kristof Ghyselinck, 2012

Wat wordt het in 2013?

Gedachten over ‘loslaten’

Je kijkt naar een foto en je ziet jezelf in de spiegel. Het kleine jongetje dat je ondanks het verstrijken der jaren gebleven bent. En de jachthonden in jezelf. Altijd weer maken ze je onrustig. Keer op keer komen ze je innerlijke vrede verstoren. Goed dat ze eindelijk achter slot en grendel zitten. Oef.

Maar… ze kijken je zo vol verwachting aan. Met hun grote hondenogen. Ze zijn niet gemaakt voor de ren. Ze willen rennen. Ze hunkeren naar de ruimte van het volledige leven.  Wat doe je? Laat je ze rustig in het hok zitten? Of maak je de poort toch maar weer open?

 

 

DE JACHTHONDEN IN JEZELF

Stel: je bant de jachthonden in jezelf.
Je sluit ze op in een ren. Ergens
achterin. Met ijzeren spijlen en zo.

Blaffen ze? Je laat ze blaffen.
Hijgen ze? Je laat ze hijgen.
Razen ze? Dan razen ze maar.

Een dag zonder geraas: dag
jachtige dag. Een week zonder
gehijg: welkom windstille week.

Een maand zonder geblaf: zonne-
stoelmaand onder zuiderse zon.
Kijk het eens een tijd aan.

Nooit meer zo moe of zo ziek,
zo schichtig of loops. Nooit meer
staart tussen benen. Op hoge poten.

Nooit meer in hem gelogeerd. Maar
wat met het lichtvoetige, natsnoetige,
het aaibare, het immer dartele dan?

PETER THEUNYNCK

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s