En plots ben je er niet meer…

kon-dood-winok-vermeden-worden-video-id5186483-1000x800-nBreak the house down

Gisteren las ik in de krant een bericht waar ik heel erg treurig van werd. Een Brugse jongen van vijftien voor wie het leven nog moet beginnen, sukkelt tijdens de fuif ‘Break the house down’ op een ongelukkige manier in het kanaal en sterft. We staan erbij en kijken ernaar. Er zijn geen woorden voor zoveel verdriet. Toch wou ik er een gedicht over schrijven, zodat ik Winok nooit meer vergeet.

WINOK

Het zag er zo mooi uit.
Het werk was getemd.
Het leven kon weer beginnen.

Het kronkelde als een slang
rond je benen. Het fluisterde
als een adder zijn gif in je hals.

Het viel halsoverkop met jou
in het water. Alles was plots
veel te zwaar en je zonk.

Zo glashelder werd je
vanbinnen, zo vol van het zingen
van het kanaal dat je zweeg.

Nu staan we genageld hier
aan de kade. Ons prevelen
praat je geen leven meer in.

Waar bleven we toen jij ging
zweven? Waar waren we toen
de nacht je voor altijd verdwaalde?

Advertenties

One thought on “En plots ben je er niet meer…

  1. Lees dit als reactie van een oma
    Wat weten we van het verdriet van hen die de jongen liefhebben?
    Niets!
    We vermoeden dat het in lengte, breedte, diepte, hoogte grenzeloos zal zijn.
    Woorden zijn begrensd.
    Alle dagen worden ergens kleinzonen vijftien.
    Het is goed dat een dichter stil staat, vragen stelt.
    Misschien komen er antwoorden.
    Troosten kan niet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s